دەسم بگر دە کیسە تا خەڕگ نەخوەم

حکایت این روزهای کرونایی و رفتارهای برخی هم استانی‌ها مصداق ضرب‌المثل معروف ما ایلامیان هست که می‌گوید؛ " دەسم بگر دە کیسە تا خەڕگ نەخوەم" که معنی فارسی آن می‌شود؛ "دستم را در کیسه‌ای بدوز تا خاک نخورم".
مهدی کاکاخانی*
با گذشت هشت ماه از ورود ویروس کرونا به کشور هم اکنون کمتر کسی هست که خطر این ویروس را درک نکرده باشد. این در حالی است که خیلی‌ها انتظار دارند باید شهر تعطیل و مغازه‌ها پلمپ شوند، ورودی قبرستان‌ها نگهبان باشد، برق پارک‌ها و بوستان‌ها قطع گردد و…، تا ماندن در منزل و رعایت دستورالعمل‌ها برای آنان توجیه‌پذیر باشد!
بدون شک اعمال محدودیت‌ها، مخالفین و موافقینی دارد. حال به فرض اینکه تمام شهر تعطیل، پاساژها پلمپ، کارمندان و کارگران از حضور در محل کار منع و..، سوال اینجاست آیا با توجه به نوع رفتار برخی همشهریان که در این هشت ماه شاهد بودیم، امیدی به فروکش و مهار این ویروس وجود دارد؟!
به نظر شما با آن تیپ افرادی که برای رساندن خود به قبرستان، نگهبان آرامستان‌ها را با شدیدترین وجه مورد ضرب و شتم قرار داده چگونه باید رفتار شود؟! آیا عرف محلی و شرایط اجتماعی ما اجازه برخورد قهری و سخت با خانواده‌های متوفی که توجه به رعایت اصول بهداشتی ندارند را می‌دهد؟
چطور می‌توان آن افرادی که از اول صبح تا تاریکی شب در پیاده‌راه طالقانی، بام ایلام و…، بی هدف و سرگردان گشت و گذار می‌کنند، متقاعد به خانه‌نشینی چند هفته‌ای نمود؟
برگزاری مراسم‌های عروسی مخفیانه و دورهمی‌های خانوادگی را چگونه باید تعطیل کرد؟ چه کسی می‌تواند دعوت‌کنندگان مردم به مراسم غسل، تدفین، هفتم، چهلم و سالگرد قانع کند که تاریخ و ساعت درج نکنند و اگر کسی از ترس ویروس یا رعایت حال دیگران، حضور نیافت، از او گله مند نباشند؟
چگونه می‌شود آن دسته از افراد که همچنان فکر می‌کنند اعلام آمار مرگ و میر کرونایی برای جلوگیری از اعتراض مردم به وضعیت اقتصادی بوده، اقناع نمود تا به دستورالعمل‌ها پایبند و قدرت بالای کشندگی این ویروس را قبول کنند؟
آن دسته از افرادی که می‌دانند بیمارند و بدون رعایت مسائل بهداشتی به همه داروخانه‌ها سرک می‌کشند و مانند بمب سیار ویروس را در سطح گسترده منتشر می‌کنند، چطور مهار می‌شوند؟
قطعاً به تصمیمات و شیوه اجرای مصوبات ستاد مبارزه با کرونا انتقاداتی وارد است اما اگر همه گناهان را تنها متوجه این ستاد بدانیم منصفانه نیست، حتی اگر هم انتظار داریم اجرای کامل مصوبات ستاد مبارزه با کرونا می‌تواند چرخه انتقال ویروس را مختل و وضعیت را بهبود بخشد، باز هم به بیراهه رفتیم.
نکته مهم اینکه؛ در خصوص بالا بودن تعداد مرگ و میرها در استان ایلام همچنان معتقدیم که دانشگاه علوم پزشکی بایستی دلایل علمی و فنی آن را به مردم اعلام کند.
جدیداً شایعه شده که بیشتر فوتی‌های ایلام به دلیل پایین بودن خلوص اکسیژن و کیفیت دستگاه‌های اکسیژن‌ساز دانشگاه علوم پزشکی است. (به دلیل اینکه اطلاعات فنی در دست نیست، صحت این ادعا مورد تایید این رسانه نیست) اما انتظار می‌رود اداره کل استاندارد و تحقیقات صنعتی به عنوان دستگاه ناظر بر کیفیت محصولات، نسبت به سنجش سطح کیفی اکسیژن‌های مورد استفاده در مراکز درمانی اقدام و گزارش لازم را به مردم اعلام نماید.
نکته مهم و آخر اینکه؛ قبلاً اگر اتوبوسی تصادف یا هواپیمایی سقوط می‌کرد، عزای عمومی اعلام می‌شد، خوب است بدانیم تاکنون برابر با ۱۲ دستگاه اتوبوس و یا ۵ فروند هواپیمای مسافربری فوکر ۱۰۰، از هم‌استانی‌هایمان را به خاطر همین رفتارها از دست داده‌ایم.
به راستی با وجود این همه خسارت و آسیب‌های جانی، مالی، روحی و روانی آیا باز فکر می‌کنید بایستی “دستانمان را در کیسه بدوزند تا خاک نخوریم؟”.
*مدیرمسئول پایگاه خبری جامک
نظرات ارسال نظر