به بهانه روز شعر و ادب فارسی؛

شاعر، مهندس کلمات است

چه بی مهری‌ها به میهن می‌شد؛ اگر شور شعرهای شاهنامه در رگ‌های غیرت ایرانی نمی‌لغرید. چه قدر خزان کوشیده تا بهار از کوهساران محو شود اما قصیده‌های شورانگیز "منوچهری دامغانی" نگذاشته‌اند.
کیومرث مرادی*
راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد
شعری بخوان که با آن رطل گران توان زد
"حافظ"

نوشتن از سرودن، کاری آسان نیست. به نگارش درآوردن، صدا و نقاشی کردن با کلمات، معجزه گرانی می‌خواهد که در ادبیات گفتاری "شاعر" گفته می‌شوند.
شاعر، مهندس کلمات است. شاعر آمیزه‌ای است از "احساس" و "شعور" و سازنده  فرهنگ و ادبیات یک جامعه.
چه بسا قرن‌هایی از پی می‌گذرند، آدم‌ها می‌آیند و می‌روند و شاعر با تکیه بر سروده‌های نغزش، در زمان‌ها جاودان می‌ماند. آینده‌گان با خوانش آثار این جادوگران سخن، تاریخ را ورق می‌زنند. پیشینه فرهنگی اجتماعی که در آن می‌زیند را در آیینه تمام نمای شعر، می‌بینند. شاعر، با چینش واژه‌ها، سخن را می‌آراید تا موسیقی به هیجان آید و قلم خوشنویسان، به رقص درآید. شاعر، می‌کوشد تا مهربانی بجوشد.
چه بی مهری‌ها به میهن می‌شد؛ اگر شور شعرهای شاهنامه در رگ‌های غیرت ایرانی نمی‌لغرید. چه قدر خزان کوشیده تا بهار از کوهساران محو شود اما قصیده‌های شورانگیز "منوچهری دامغانی" نگذاشته‌اند. چه لحظه‌ها که می‌توانستند بر شبانان دشت و دمن، به تلخی بگذرند اما دوبیتی‌های "فایز" در هم‌نوازی نی‌لبک و آواز، زندگی آفریده‌اند. چه دردها که از گذر ایام بر دل‌ها سنگینی می‌کرد اگر محتوای درک لحظه‌های اکنون در رباعیات فیلسوفانه "حکیم خیام" خوانده نمی‌شد.
اگرچه هنوز باید با چراغی دنبال "دیوجانسی" گشت، اما با خواندن مثنوی معنوی "مولوی" می‌شود آرزومند مدینه‌ای آرمانی بود و انسانت آرزو باشد. عشق در فرهنگ زندگی تو نمی‌میرد آن گاه که غزل‌های سعدی در قفسه کتاب خانه‌ات باشد. مگر می‌شود هر صبح به هیجان برنخاست وقتی با خطی نستعلیق یا شکسته  آن بر قاب دیوارت "حافظانه" نقش بسته است؛
"صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن
دور فلک درنگ ندارد، شتاب کن"
بیست و هفتم شهریور، روز شعر و ادب بر دوستداران و طلایه‌داران ادبیات میهنم، فرخنده باد.
*شاعر و نویسنده
نظرات ارسال نظر